Saturday 22 December 2018 04:06 PM IST

‘കണ്ണീന്നു പൊന്നീച്ച പാറിച്ച അടി; ഒടുവിൽ പാടി ‘; ‘മഞ്ഞലയിൽ മുങ്ങിത്തോർത്തി’; ഒരു റാഗിങ്ങിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്ക്

Dr. Paul Vazhappilly

ragging

മെഡിക്കൽ കോളജിലേക്കുള്ള ആദ്യയാത്ര! വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും ഇന്നും ഒാർമയിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു.പെട്ടിമരുന്നു കച്ചവടക്കാരനായിരുന്ന അപ്പന്റെ മോഹമായിരുന്നു ഇളയമകനെ ഡോക്ടറാക്കണമെന്ന്. പച്ചമരുന്നിന്റെയും പെട്ടിമരുന്നിന്റെയും ഇടയിൽ വളർന്ന എന്റെ കൊച്ചുമനസ്സിലും ഒരു ‘ഇംഗ്ലീഷ്’ ഡോക്ടറാകണമെന്ന ആഗ്രഹം നാമ്പിട്ടിരുന്നു. അതിന് മറ്റൊരു കാരണം കൂടിയുണ്ട്.

ഗുരുവായൂരിനടുത്തുള്ള ഇരുപതു കിലോമീറ്റർ ചുറ്റളവിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഒേര ഒരു അലോപ്പതി ഡോക്ടറായിരുന്നു. ഇട്ടി വർഗീസ് ഡോക്ടർ. കൃശഗാത്രനായ ഈ ഡോക്ടറുടെ ക്ലിനിക് ചാവക്കാട്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ആർക്കെങ്കിലും അസുഖം വന്നാൽ, ആ കാലത്ത്, അയൽപക്കത്തുള്ള വേട്ടുവ ചെക്കൻ കണ്ടുണ്ണിയെ പറഞ്ഞയയ്ക്കും. കറുത്ത ഒരു മോറിസ്െെമനർ കാറിൽ വന്നിറങ്ങുന്ന ഡോക്ടറെ ആരാധനയോടെയാണു ഗ്രാമീണർ നോക്കിയിരുന്നത്.

കാറിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഡോക്ടറുടെ കൂടെ ഒരു കമ്പോണ്ടറും കാണും. അയാളായിരുന്നു കാർ െെഡ്രവറും. ഡോക്ടറുടെ ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ടുവരേണ്ട ചുമതല (അവകാശം) പത്തോ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള എനിക്കായിരുന്നു. വീട്ടിലെ രോഗിയെ പരിശോധിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ സോപ്പും കിണ്ടിയിൽ വെള്ളവും തോർത്തുമെടുത്ത് കൊടുക്കുന്നതും ഈ വള്ളിട്രൗസറുകാരനായിരുന്നു.
ഡോക്ടർ വന്നിട്ടുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ അയൽപക്കത്തുനിന്നു പലരും വരും. ‘‘ഡോക്ടറെ...ന്റെ... മോന് പനി, മോൾക്ക് വയറിളക്കം തുടങ്ങി പെങ്ങൾക്ക് പ്രസവവേദന വരെ നിരവധി ആവശ്യക്കാർ. ഡോക്ടർമാരും ഇത്രയേറെ സ്പെഷ്യൽറ്റികളൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്തു ഡോക്ടർ എല്ലായിടത്തും പോകും. കിട്ടുന്നതു വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിടും. തിരികെ കാറിൽ കയറുമ്പോൾ എന്റെ പുറത്തൊന്നുതട്ടും; എന്നിട്ടു പറയും: ‘‘മിടുക്കൻ... പഠിച്ചു വലിയ ഡോക്ടറാകണം...’’ ഈ പ്രോത്സാഹനവും എന്റെ കൊച്ചു മനസ്സിൽ ഡോക്ടറാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിന്റെ വിത്തിട്ടിട്ടുണ്ടായിരിക്കണം.

തോടും പാടവും കടന്ന്

ഒരാഴ്ചയായി കോളജിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങളായിരുന്നു വീട്ടിൽ. പുതിയ പാന്റ്സ്, പുതിയ ഷർട്ട്, സോപ്പ്, ചീപ്പ്, കണ്ണാടി അങ്ങനെയെല്ലാം ഒരു ട്രങ്ക്പെട്ടിയിൽ അമ്മയും ചേച്ചിയും ചേട്ടന്മാരും കൂടി അടുക്കിവച്ചിരുന്നു. ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഉണ്ണിയപ്പവും അച്ചപ്പവും അമ്മ വേറെ ഒരു കടലാസുസഞ്ചിയിൽ കരുതിയിരുന്നു. ചേച്ചിയുടെ വകയാണ് അച്ചാറ്.

കോഴിക്കോട് ഹുസൂർ ഒാഫീസിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അളിയൻ തലേദിവസം വന്നു കോഴിക്കോടിനെപ്പറ്റിയും അവിടത്തെ ജീവിതരീതികളെയും മറ്റും പറഞ്ഞിരുന്നു. മെഡിക്കൽ കോളജിനെ പറ്റി അളിയനു വലിയ െഎഡിയ പോരാ.
വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു തോട്ടിൽക്കൂടി ഇറങ്ങി നടക്കണം. അതു കഴിഞ്ഞാൽ നീണ്ട പാടമാണ്. പാടം കഴിഞ്ഞുവേണം ചൊവ്വല്ലൂർപടിയിലെത്താൻ. മൂന്നു കിലോമീറ്റർ നടക്കണം. അവിടെ നിന്നേ ഗുരുവായൂരിലേക്ക് ബസ്സ് കിട്ടുകയുള്ളൂ. ‘സമയമായി...’ അപ്പൻ പറഞ്ഞു. ‘േവഗമിറങ്ങണം’ ചേട്ടന്മാരും അളിയനും ധൃതിപിടിച്ചു. ‘അല്ലെങ്കിൽ ബസ്സ് പോകും.’ ഗുരുവായൂരിൽ നിന്നു വേണം കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള ബസ്സു പിടിക്കാൻ. മെഡിക്കൽ കോളജിൽ ചേരാൻ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യം പോകുന്നവൻ എന്നൊരു സ്വകാര്യ അഹങ്കാരം എനിക്കും കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തോട്ടിലേക്കുള്ള ഇറക്കം വരെ അമ്മയും ചേച്ചിയും വന്നു. യാത്ര ചോദിക്കുമ്പോൾ രണ്ടു പേരുടെയും കണ്ണുനിറഞ്ഞിരുന്നു. ‘‘ആയിട്ടല്ല നിന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അപ്പൻ മരുന്നു കൊത്തി വിറ്റിട്ടു വേണം നിനക്കു പണമയയ്ക്കാൻ. നല്ലോണം ദൈവത്തെയോർത്തു പഠിച്ചോളൊ...’’ അമ്മ ഒാർമിപ്പിച്ചു. ചേച്ചി കരഞ്ഞു. എന്റെ തൊണ്ടയിലും ഒരു കനം!
പാടത്തിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ചായപ്പീടിക നടത്തിയിരുന്ന കാതിരുമാപ്പിള പറഞ്ഞു: ‘‘യ്യ്, ഡോക്ടറായി വന്നിട്ടുവേണം, ന്റെ വയറുവേദന മാറ്റാൻ...’’ കണ്ടുണ്ണി പെട്ടിയുമെടുത്തു മുമ്പേ നടന്നു. വയൽവരമ്പത്തെ വയൽച്ചുള്ളികൾ കാലിൽ കുത്തി പരിഭവം പറഞ്ഞു: ‘‘പുവ്വാണല്ലേ...’’

അമ്മയുടെ സുഹൃത്തായ ആലുവരമ്പത്തെ അമ്മു കണ്ണുതുടച്ച് പറഞ്ഞു: ‘‘മോൻ ഡോക്ടറാവുന്നതു കാണാൻ ഞങ്ങളുണ്ടാവ്വോ എന്നറിയില്ല...’’

എല്ലാം നല്ലതാവണേ

ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ മുഴുവൻ എന്നിലാണോയെന്നു തോന്നിയ നിമിഷം! (യാത്ര അയച്ചവരും കൂടെ പോന്നവരും മംഗളം നേർന്നവരും ഇന്നു ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല എന്നു വേദനയോടെ ഒാർത്തുപോകുന്നു!)

കോഴിക്കോട്ടെത്തുമ്പോൾ, ഉച്ചകഴിഞ്ഞു മൂന്നുമണിയായിക്കാണണം. മെഡിക്കൽ കോളജിനരികെ, ദേവഗിരി കോളജിന്റെ അരികിൽ അളിയന്റെ സുഹൃത്തായ ഒരാളുടെ ‘ഒത്താശ’ വഴി ഒരു ലോഡ്ജിൽ തങ്ങി. പിറ്റേ ദിവസം അഡ്മിഷൻ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പൂർത്തിയാക്കി. ഹോസ്റ്റലിൽ പ്രവേശനത്തിനു ചെന്നപ്പോഴാണ് എല്ലാ മുറികളിലും ആളായെന്നറിഞ്ഞത്. ലോഡ്ജിലേക്കു തന്നെ തിരിച്ചുവന്നു. അവിടെ എന്നെക്കാൾ മുതിർന്ന ഒരു ഹെൽത്ത് ഇൻസ്പെക്ടറും ഹുസൂർ ഒാഫീസിലെ രണ്ടു ക്ലാർക്കുമാരും ഏതോ ലൊട്ടുലൊഡുക്ക് മരുന്നുകൾ വിറ്റിരുന്ന മെഡിക്കൽ റപ്രസന്റേറ്റീവ് എന്നു സ്വയം വിളിച്ചിരുന്ന ഒരാളുമാണ് സ്ഥിരം താമസക്കാർ. ചേട്ടന്മാരും അളിയനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഒരു സുരക്ഷിതബോധം തോന്നിയിരുന്നു. പിറ്റേ ദിവസം അവർ പോകാൻ ദേവഗിരി ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി. യാത്ര പറയുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുനിറഞ്ഞിരുന്നു. ‘കത്തെഴുതാൻ മറക്കരുത്...’ ചേട്ടൻ ഒാർമിപ്പിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം ക്ലാസ്സു തുടങ്ങുകയാണ്. ദേവഗിരിയിലെ പള്ളിയിൽ പോയി പ്രാർഥിച്ചു: ‘‘എല്ലാം നല്ലതാവണേ...’’

വുഡ് ലാൻഡ്സ് ചെറിയാച്ചന്റെ ഹോട്ടലിൽ നിന്നു രണ്ടു ദോശയും ചായയും അകത്താക്കി. വെളുത്ത കോട്ടും രണ്ടു
നോട്ടുബുക്കുകളും അനാട്ടമി ഡിസക്ഷൻ ഹാളിലേക്കുള്ള കണ്ണിങ്ങ്ഹാമും ഡിസക് ഷൻ ബോക്സുമെടുത്ത് കോളജിലേക്കു നടന്നു. ദേവഗിരി ജംഗ്ഷനിൽ വച്ചു കോളജിൽ ചേരാൻ വന്ന ബാലനെയും നാരായണനെയും കണ്ടു. അഡ്മിഷൻ രേഖകൾ സമർപ്പിക്കാൻ കോളജ് ഒാഫീസിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവരെ പരിചയപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരെല്ലാം ഹോസ്റ്റലിലാണു താമസിക്കുന്നത്. ആരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു സന്തോഷം കണ്ടില്ല.

ഹോസ്റ്റലിലെ ആ രഹസ്യം

കോളജിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ, അവർ ഒരു ‘രഹസ്യം’ പറഞ്ഞു. ഹോസ്റ്റലിൽ ഭയങ്കര ‘റാഗിങ്ങ്’ ആണെന്ന്.. ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഈ വാക്കു കേൾക്കുന്നത്. അടുത്ത ദിവസം റാഗിങ്ങിന്റെ ഏകദേശവിവരണം അവരും മറ്റുള്ളവരും തന്നു. എല്ലാ സീനിയേഴ്സിനെയും കാണുമ്പോൾ വിഷ് (WISH) ചെയ്യണം. സീനിയേഴ്സിനെ ‘സാറേ’ എന്നേ വിളിക്കാവൂ എന്നൊക്കെ അവർ പറഞ്ഞു.

രാത്രിയിലാണു ശരിക്കുള്ള ‘കലാമേള!’ ഇമാജിനറി ചെയർ, സ്പേസ് യാത്ര, ഉരുട്ടൽ, പിഴിച്ചൽ മുതലായ ആയുർവേദ മുറകൾ! ഇതെല്ലാം ദിഗംബരരായി വേണം ചെയ്യാൻ! ഇതിനെല്ലാം പുറമേ എഴുതാൻ പറ്റാത്ത പലതും അവർ ചെയ്യിക്കുമെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ അക്ഷരാർഥത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി.  സീനിയേഴ്സിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽപ്പെടാതെ ഞാൻ ദിവസങ്ങൾ നീക്കി.

ഒരു ദിവസം ചെറിയാച്ചന്റെ ഹോട്ടലിൽ നിന്നു ഭക്ഷണംകഴിച്ചു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അതാ സീനിയേഴ്സായ ജേക്കബും െെനനാനും മൂർത്തിയും മുന്നിൽ. എന്റെ മുട്ടുവിറച്ചു. അവർ എന്നെ അടിമുടിയൊന്നു നോക്കി. ‘‘നീയാണ് ഞങ്ങളെ ‘െെമൻഡ്’ ചെയ്യാതെ നടക്കുന്ന വില്ലൻ, അല്ലേ; ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്നോണം.’’

അവർ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയത്, ഒാേരാ പരീക്ഷയും രണ്ടും മൂന്നും പ്രാവശ്യം എഴുതി മാത്രം പാസ്സായവർ തമ്പടിച്ചിരിക്കുന്ന
കോവൂരിലെ മെഡിക്കോസ് ലോഡ്ജിലേക്കാണ്. ലോഡ്ജിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ ‘ഭാർഗവീനിലയം’ പോലെ ഒരു പണിതീരാത്ത ഹാളുണ്ട്. അവിടെനിന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞാൽ പോലും ആരും കേൾക്കില്ല. എന്നെ ‘റാഗ്’ ചെയ്യാനുള്ള സർവസന്നാഹങ്ങളോടുംകൂടി പത്തിരുപതു സീനിയേഴ്സ് അവിടെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്. എന്നെ കണ്ട മാത്രയിൽ അവർ ചാടിയടുത്തു. ഒരാൾ എന്റെ കരണത്തടിച്ചു. മറ്റൊരാൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചുവലിച്ചു. വലിയുടെ ശക്തിയിൽ ഞാൻ നിലത്തുവീണു. ‘‘നീ ഞങ്ങളെ െെമൻഡ് ചെയ്യാതെ നടക്കുകയാണല്ലേടാ, ....മോനേ...’’ അവരുടെ വായിൽ നിന്നും ഉതിർന്നു വീണത് എഴുതാൻ കൊള്ളില്ല. അടിയും ഇടിയും കൊണ്ട് ഞാൻ അവശനായി.

പാടുപെട്ടൊരു പാട്ട്

ഞാൻ ഒരുവിധം പാടുമെന്നു ഹോസ്റ്റലിൽ എന്റെ സഹപാഠികൾ ചിലരിൽ നിന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ‘‘എടാ, നീ വലിയ പാട്ടുകാരനാണെന്ന് കേട്ടല്ലോ. പാടെടാ പട്ടീ ഞങ്ങൾ പാടിത്തരുന്ന പാട്ട്...’’  ഭരണിപ്പാട്ടാണ് ആദ്യം പാടിച്ചത്. അപ്പോൾ ധനപാലൻ (ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്നൊരു കാർഡിയോളജിസ്റ്റാണ്.) എന്നോട് മറ്റൊരു പാട്ടുപാടാൻ പറഞ്ഞു. തളർന്നുപോയ ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു പാടാൻ ആരംഭിച്ചു: ‘‘തലയ്ക്കു മീതെ ശൂന്യാകാശം...’’ എന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ധനപാലൻ അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ട്: ‘‘ശൂന്യാകാശം നിന്റെ തലയ്ക്കു മീതെയല്ല, ഉള്ളിലാണെടാ...’’ എന്നു പറയുകയും ചെകിട്ടത്ത് ഉഗ്രൻ അടി പാസ്സാക്കുകയും ചെയ്തു. കണ്ണിൽ നിന്ന് ‘പൊന്നീച്ച’ പറന്നു. ‘‘വേറെ പാട്ടു പാടെടാ...’’ ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞു. (കൂട്ടത്തിൽ എന്നോട് അല്പം സഹതാപമുണ്ടെന്ന് എനിക്കു തോന്നിയ വ്യക്തി.)

ഇവർ എന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലുമെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. സാക്ഷാൽ ഒരു കക്കയം ക്യാമ്പ്! ഇനിയൊന്നും ആലോചിക്കാനില്ല. െെധര്യം സംഭരിച്ചു ഞാൻ പാടി–ഭംഗിയായിത്തന്നെ–കളിത്തോഴനിൽ പി. ജയചന്ദ്രൻ പാടിയ പാട്ട്:

‘‘മഞ്ഞലയിൽ മുങ്ങിത്തോർത്തി
ധനുമാസ ചന്ദ്രിക വന്നു
നിന്നെ മാത്രം കണ്ടില്ലല്ലോ
നീ മാത്രം വന്നില്ലല്ലോ
പ്രേമചകോരി..ചകോരി..ചകോരീ.!’’

അവർ വീണ്ടും ഈ പാട്ടു പാടിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് ആരും എന്റെ മേൽ െെകവച്ചില്ല. ഒരു താക്കീത് നൽകി എന്നെ പോകാൻ അനുവദിച്ചു: ‘‘കോളജ് ഡേയ്ക്കും ഈ പാട്ടു പാടിക്കൊള്ളണം...’’ കോളജ് ഡേയ്ക്ക് ഈ പാട്ടുപാടിയപ്പോൾ നീണ്ട കരഘോഷമായിരുന്നു. ഇന്നും കുടുംബസദസ്സുകളിലോ, സുഹൃദ്സംഗമങ്ങളിലോ ആരെങ്കിലും പാടാൻ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ തുടങ്ങുകയായി: ‘‘മഞ്ഞലയിൽ മുങ്ങിത്തോർത്തി...’’                

(തുടരും)