‘ജീവിച്ചിരിക്കണമെന്ന ഒറ്റ നിർബന്ധത്തിൽ മാത്രം ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നു ശ്രമപ്പെട്ടു കണ്ണുകൾ തുറന്നു’: അരുൺ ഭാസ്കർ എഴുതുന്നു Arun Bhaskar's 'Ardhaviramanenna Muri': Unveiling Life's Scars

പ്രശസ്ത കവി അരുൺ ഭാസ്കർ, തന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരമായ 'അർദ്ധവിരാമമെന്ന മുറി - ഞാൻ ഒരിക്കലും വീണ്ടും വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പുസ്തകം' എന്ന കൃതിയെക്കുറിച്ചാണ് 'വനിത ഓൺലൈനിൽ' എഴുതുന്നത്. 2024-ൽ തനിക്കുണ്ടായ പൊള്ളുന്ന ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ കഥ പറയുന്ന ഈ പുസ്തകം തയ്യാറാക്കിയത് അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹമുള്ള ഒരാൾക്ക് പോലും വളരെ വേദനാജനകമായ അനുഭവത്തിലൂടെയാണ്; പൂക്കളെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ പേന ചോര കണ്ടപ്പോൾ വിറച്ചുപോയെന്നും, കണ്ണീരുകൊണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ കട്ടപിടിച്ചെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. യാത്രാവിവരണ രീതിയിൽ എഴുതാൻ ആദ്യം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ജീവിതത്തിലെ ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുകൾ വീണ്ടും പൊറ്റ പൊളിഞ്ഞു രക്തം വാർന്ന അനുഭവം വിവരിക്കാൻ വാക്കുകൾ മതിയാകാതെ വന്നതിനെക്കുറിച്ചും, അന്നത്തെപ്പോലെ ഓരോ ദിവസവും തകർന്നുപോയതിനെക്കുറിച്ചും, പിറ്റേന്നത്തെ ജീവിതം ഒരു വിജയമായിരുന്നില്ലെന്നും, തോൽവിയെ വൈകിപ്പിച്ചതിന്റെ അടയാളം മാത്രമായിരുന്നെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ആളുകളുടെ ചിരി പോലും അന്യഭാഷയായി തോന്നിയിരുന്നെന്നും, പുറത്ത് തിരക്കുപിടിച്ചു പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ലോകത്തിൽ താൻ നിശബ്ദതയുടെ അർത്ഥം തേടുകയായിരുന്നു എന്നും പറയുന്നു. മനുഷ്യന് എത്രത്തോളം മിണ്ടാതിരിക്കാനാകുമെന്നും, മൗനം വേദനകളുടെ അവസാനത്തെ ഭാഷയാണെന്നും, ചില വേദനകൾക്ക് ശബ്ദമില്ലാതെ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് നമ്മളെ മുറിപ്പെടുത്തുമെന്നും അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ, വെളിച്ചമുണ്ടായിട്ടും പുലരാത്ത രാത്രികളെക്കുറിച്ചും, ദൈവങ്ങളോടും പിശാചുകളോടും പ്രകൃതിയോടും യുദ്ധം ചെയ്തും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചും ശപിച്ചും കരഞ്ഞും ജീവിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയുള്ള ഈ യാത്ര, സന്തോഷത്തിന്റെ ചെറിയ അടരുകളിൽ പോലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലേക്ക് വന്ന ഇരുണ്ട ദിനങ്ങളെയും, ആ ഇരുട്ടിൽ തുഴഞ്ഞു കര തേടിയ മൂന്നു മനുഷ്യരുടെയും കഥയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഈ പുസ്തകം ആരെയും കരയിക്കാനല്ല, എത്ര ആഴത്തിൽ തകർന്നാലും ഒരാൾ തന്റെ കഥ പറയാനുള്ള ധൈര്യം കണ്ടെത്തുമെന്നതിന് സാക്ഷ്യം ബാക്കി വെക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചതെന്നും, കാരണം ചില ജീവിതങ്ങൾ പൂർണവിരാമത്തിലല്ല, ഹൃദയത്തിൽ ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം സൂക്ഷിച്ച് അർദ്ധവിരാമങ്ങളായി നിൽക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

പ്രശസ്ത കവി അരുൺ ഭാസ്കർ, തന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരമായ 'അർദ്ധവിരാമമെന്ന മുറി - ഞാൻ ഒരിക്കലും വീണ്ടും വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പുസ്തകം' എന്ന കൃതിയെക്കുറിച്ചാണ് 'വനിത ഓൺലൈനിൽ' എഴുതുന്നത്. 2024-ൽ തനിക്കുണ്ടായ പൊള്ളുന്ന ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ കഥ പറയുന്ന ഈ പുസ്തകം തയ്യാറാക്കിയത് അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹമുള്ള ഒരാൾക്ക് പോലും വളരെ വേദനാജനകമായ അനുഭവത്തിലൂടെയാണ്; പൂക്കളെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ പേന ചോര കണ്ടപ്പോൾ വിറച്ചുപോയെന്നും, കണ്ണീരുകൊണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ കട്ടപിടിച്ചെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. യാത്രാവിവരണ രീതിയിൽ എഴുതാൻ ആദ്യം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ജീവിതത്തിലെ ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുകൾ വീണ്ടും പൊറ്റ പൊളിഞ്ഞു രക്തം വാർന്ന അനുഭവം വിവരിക്കാൻ വാക്കുകൾ മതിയാകാതെ വന്നതിനെക്കുറിച്ചും, അന്നത്തെപ്പോലെ ഓരോ ദിവസവും തകർന്നുപോയതിനെക്കുറിച്ചും, പിറ്റേന്നത്തെ ജീവിതം ഒരു വിജയമായിരുന്നില്ലെന്നും, തോൽവിയെ വൈകിപ്പിച്ചതിന്റെ അടയാളം മാത്രമായിരുന്നെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ആളുകളുടെ ചിരി പോലും അന്യഭാഷയായി തോന്നിയിരുന്നെന്നും, പുറത്ത് തിരക്കുപിടിച്ചു പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ലോകത്തിൽ താൻ നിശബ്ദതയുടെ അർത്ഥം തേടുകയായിരുന്നു എന്നും പറയുന്നു. മനുഷ്യന് എത്രത്തോളം മിണ്ടാതിരിക്കാനാകുമെന്നും, മൗനം വേദനകളുടെ അവസാനത്തെ ഭാഷയാണെന്നും, ചില വേദനകൾക്ക് ശബ്ദമില്ലാതെ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് നമ്മളെ മുറിപ്പെടുത്തുമെന്നും അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ, വെളിച്ചമുണ്ടായിട്ടും പുലരാത്ത രാത്രികളെക്കുറിച്ചും, ദൈവങ്ങളോടും പിശാചുകളോടും പ്രകൃതിയോടും യുദ്ധം ചെയ്തും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചും ശപിച്ചും കരഞ്ഞും ജീവിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയുള്ള ഈ യാത്ര, സന്തോഷത്തിന്റെ ചെറിയ അടരുകളിൽ പോലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലേക്ക് വന്ന ഇരുണ്ട ദിനങ്ങളെയും, ആ ഇരുട്ടിൽ തുഴഞ്ഞു കര തേടിയ മൂന്നു മനുഷ്യരുടെയും കഥയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഈ പുസ്തകം ആരെയും കരയിക്കാനല്ല, എത്ര ആഴത്തിൽ തകർന്നാലും ഒരാൾ തന്റെ കഥ പറയാനുള്ള ധൈര്യം കണ്ടെത്തുമെന്നതിന് സാക്ഷ്യം ബാക്കി വെക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചതെന്നും, കാരണം ചില ജീവിതങ്ങൾ പൂർണവിരാമത്തിലല്ല, ഹൃദയത്തിൽ ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം സൂക്ഷിച്ച് അർദ്ധവിരാമങ്ങളായി നിൽക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

പ്രശസ്ത കവി അരുൺ ഭാസ്കർ, തന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരമായ 'അർദ്ധവിരാമമെന്ന മുറി - ഞാൻ ഒരിക്കലും വീണ്ടും വായിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പുസ്തകം' എന്ന കൃതിയെക്കുറിച്ചാണ് 'വനിത ഓൺലൈനിൽ' എഴുതുന്നത്. 2024-ൽ തനിക്കുണ്ടായ പൊള്ളുന്ന ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ കഥ പറയുന്ന ഈ പുസ്തകം തയ്യാറാക്കിയത് അക്ഷരങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹമുള്ള ഒരാൾക്ക് പോലും വളരെ വേദനാജനകമായ അനുഭവത്തിലൂടെയാണ്; പൂക്കളെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ പേന ചോര കണ്ടപ്പോൾ വിറച്ചുപോയെന്നും, കണ്ണീരുകൊണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ കട്ടപിടിച്ചെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. യാത്രാവിവരണ രീതിയിൽ എഴുതാൻ ആദ്യം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ജീവിതത്തിലെ ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുകൾ വീണ്ടും പൊറ്റ പൊളിഞ്ഞു രക്തം വാർന്ന അനുഭവം വിവരിക്കാൻ വാക്കുകൾ മതിയാകാതെ വന്നതിനെക്കുറിച്ചും, അന്നത്തെപ്പോലെ ഓരോ ദിവസവും തകർന്നുപോയതിനെക്കുറിച്ചും, പിറ്റേന്നത്തെ ജീവിതം ഒരു വിജയമായിരുന്നില്ലെന്നും, തോൽവിയെ വൈകിപ്പിച്ചതിന്റെ അടയാളം മാത്രമായിരുന്നെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ആളുകളുടെ ചിരി പോലും അന്യഭാഷയായി തോന്നിയിരുന്നെന്നും, പുറത്ത് തിരക്കുപിടിച്ചു പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ലോകത്തിൽ താൻ നിശബ്ദതയുടെ അർത്ഥം തേടുകയായിരുന്നു എന്നും പറയുന്നു. മനുഷ്യന് എത്രത്തോളം മിണ്ടാതിരിക്കാനാകുമെന്നും, മൗനം വേദനകളുടെ അവസാനത്തെ ഭാഷയാണെന്നും, ചില വേദനകൾക്ക് ശബ്ദമില്ലാതെ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് നമ്മളെ മുറിപ്പെടുത്തുമെന്നും അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ, വെളിച്ചമുണ്ടായിട്ടും പുലരാത്ത രാത്രികളെക്കുറിച്ചും, ദൈവങ്ങളോടും പിശാചുകളോടും പ്രകൃതിയോടും യുദ്ധം ചെയ്തും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചും ശപിച്ചും കരഞ്ഞും ജീവിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയുള്ള ഈ യാത്ര, സന്തോഷത്തിന്റെ ചെറിയ അടരുകളിൽ പോലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലേക്ക് വന്ന ഇരുണ്ട ദിനങ്ങളെയും, ആ ഇരുട്ടിൽ തുഴഞ്ഞു കര തേടിയ മൂന്നു മനുഷ്യരുടെയും കഥയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഈ പുസ്തകം ആരെയും കരയിക്കാനല്ല, എത്ര ആഴത്തിൽ തകർന്നാലും ഒരാൾ തന്റെ കഥ പറയാനുള്ള ധൈര്യം കണ്ടെത്തുമെന്നതിന് സാക്ഷ്യം ബാക്കി വെക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചതെന്നും, കാരണം ചില ജീവിതങ്ങൾ പൂർണവിരാമത്തിലല്ല, ഹൃദയത്തിൽ ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം സൂക്ഷിച്ച് അർദ്ധവിരാമങ്ങളായി നിൽക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.